FOS 209 - Zomerkamp in Chiny

Hij heeft haar zo gemist...

Astor, onze stoere man, maar met zijn peperkoeken hart! Natuurlijk heeft hij ervan genoten: exclusieve aandacht van mama, een voetbalkampje, spelen bij vriendjes zonder dat hij het enthousiasme van zijn zus moet proberen te overtreffen. Hij werd er zowaar creatiever van: spelen met lego zonder bouwplan, want de I-pad, die moest af en toe aan de kant. Maar hoe flink hij de 12 dagen ook aanvatte, de nachten waren lang, zonder bondgenoot op de kamer om de boze dromen weg te lachen... Vooral de laatste dagen kon hij er niet meer omheen: annalou bleef té lang weg!

Daar was ze dan eindelijk...

en dan smelt je moederhart...

Een laatste groet, een laatste knuffel, een laatste afscheid en ze was weer helemaal van ons...

moe, maar voldaan... en met een rugzak vol mooie verhalen.

en obligate vieze nagels en sokken :-)

en ik ben er zeker van: ze is gegroeid de afgelopen 12 dagen...

benieuwd hoelang de liefde zal duren: 2!!    (uren of dagen????)

1 commentaren

Fès

Het lijkt alweer maanden geleden dat we de tijd even stil konden zetten...

Dat gebeurde begin maart in Marokko.  Elk jaar vieren we traditiegetrouw de verjaardag van mijn schoonmama met een citytrip. Iedereen probeert zich daarvoor vrij te maken en we gaan met de hele familie.  Soms lukt het maar heel kort, maar zonder uitzondering doen we allemaal de moeite om toch zeker één gezamenlijke blanco pagina te maken in de agenda's.  Eigenlijk is het een beetje grof om het zo te stellen, want het klinkt nu een beetje alsof dat een geweldige opoffering zou zijn. Eigenlijk zijn dit jaar na jaar al altijd geweldige snoepreisjes geweest. Als het nu gaat om een druilerige regendag in Parijs, de eerste lentekriebel in de Jordaan in Amsterdam of de laatste wintersiddering in Insel-Hombroich of een ondergesneeuwd strand in noord-Frankrijk... Al 13 jaar lang vieren we Oma Mie in een vreemde of minder vreemde stad.  Maar dit jaar was extra speciaal...

Want 60 word je namelijk niet zomaar...

zeker niet als je gezondheid niet steeds je beste bondgenoot is geweest... In dat geval vier je die zestigste verjaardag met héél veel lieve vrienden om je heen, met blauw, je lievelingskleur, met je kinderen en kleinkinderen die je zo koestert, met familie, of ze nu dichtbij of veraf wonen, met brusselse wafels, met pannenkoeken en oorlogstruffels, met wijn maar ook met warme chocolademelk. Je viert het met bloemen, met dromen en wensen, met vrienden van nu en van toen, met vuurkorven, met Jazz, met warmte, thuis...

 

feestig lekkers
feestig lekkers
vriendinnen voor het leven...
vriendinnen voor het leven...

maar ook een beetje in het land van je dromen...

Want na het feest op de dag van de 60ste verjaardag van Mie, van de gekregen cadeautjes en cadeau's, was er ook nog het cadeau dat oma Mie zichzelf en ons gaf: Fès. Enkele weken na het verjaardagsfeest, werden we getrakteerd op de eerste lentezon van 2017, van duizend kleuren en geuren, van een feest voor de zintuigen... Zoveel contrasten, zoveel indrukken, drukke soeks, desolate landschappen, jonge kinderen op het stadsplein, oude vrouwtjes in een grotwoning, zoete muntthee en pittige tajines, simpelweg sprookjesachtig...

Onze Riad bevond zich in het centrum van de medina en op het dakterras genoten we van een prachtig uitzicht...

De leerlooierijen met hun overweldigende kleuren maar ook indringende geur... ;-)

 


terrassen met onwerkelijke kleuren...

Annalou waande zich een prinses uit duizend-en-één-nacht

Astor een lokale voetbalheld op het plein...

Marokko, een land van feeërieke berglandschappen

...Van gestolen koninklijke appelsienen, vergulden poorten, eigenwijze aapjes, nederige berbersvrouwen, ruwe rotsen, zachte kleuren...

 

Een land met zoveel verschillen, maar waar taal geen rol speelt als kinderen met elkaar willen spelen...

 

Beelden om voor altijd te koesteren: mijmerend, verlangend, enthousiast,... kleurrijk Marokko!

Dankjewel Oma Mie voor deze onvergetelijke verrijking!

3 commentaren

grootouderdag

OP 6 maart is het grootouderdag. Op 8 maart is het bovendien vrouwendag. Ik kon me dus geen beter moment kiezen voor het bewerken en posten van deze reeks! Op deze foto's zien jullie zes straffe madammen... lieve zachte meisjes ook, warme vrouwen! Stuk voor stuk zijn deze dames unieke, sterke persoonlijkheden, maar wat hen nog specialer maakt, is de band die ze met elkaar hebben: vier generaties bijzondere vrouwen. Da's een cirkel waar je geen speld tussen krijgt.Ik mocht er eventjes deelgenote van zijn! 

Cecile en Maure (overgrootmoeder en achterkleindochter)
Cecile en Maure (overgrootmoeder en achterkleindochter)

Liese Ghekiere vroeg me deze foto's te maken. Voor later, als herinnering.  Om met een warme blik terug te kijken op de onlosmakelijke band die er is.  Voor zichzelf, voor komende generaties ook. Maar ook om te delen met andere vrouwen.

 

Perenna is namelijk zowat de derde dochter van Liese... Perenna is het centrum waar zij verschillende therapieën en vormingen aanbiedt, voornamelijk op vrouwen gericht. Zelf noemt ze het "in beweging brengen van cirkels". Elke vrouw is immers wie ze is, maar ook de dochter van haar moeder, op haar beurt misschien weer moeder, zus van, vrouw van... Al deze rollen beïnvloedn haar zijn.  Als deze cirkels in beweging komen, kunnen er bijzondere dingen gebeuren. Neem zeker een kijkje op haar website als dit onderwerp je aanspreekt!

Hierboven zie je Liese, met terechte trots samen met haar dochters Maure en Myrthe. Hieronder ook foto's van mama Lieve, zus Sanne, mémé cécile. Viel het je trouwens al op dat al hun namen eindigen op een "E"? Dat is de "E" van Effenaf topmadammen!

Bedankt voor de gastvrijheid en de fijne namiddag, dames! en voor de lekkere éclair achteraf! ;-)

1 commentaren

Lily*

slaapzacht Lily...

Dit is Lily... Lily kwam er na 2 maand vruchteloos zoeken naar onze Olaf, onze ferme, rosse kater (weliswaar gecastreerd).  Die was spoorloos verdwenen op halloween. De kindjes keken ontzettend uit naar de komst van Lily. Hun geluk kon dan ook niet op toen bleek dat dit het liefste, zachtaardigste, knuffelachtigste poesje was, dat we ooit hadden. Haar favoriete plekjes waren de schouder of de schoot of naast of onder de kachel. Een kleine rustige genieter leek het wel...


Het geluk van de kinderen werd nog groter toen we op kerstavond een telefoontje kregen van het asiel in Oostende dat Olaf teruggevonden was! Na twee maand!! Hij had een enorme val gemaakt, dat wel, maar gebroken poot of niet, de kinderen dansten van blijdschap. Ongepland hadden we voortaan 3 poezen. Want ook de oude Gaspard komt na 11 jaar nog stipt zijn brokjes en nu en dan een streeltje vragen...


Vriendjes worden, daar moesten Olaf en Lily nog even in oefenen... Maar dat zou met tijd wel goed komen! Daarvan waren we overtuigd!Het is natuurlijk niet fijn als je na een lange afwezigheid eerst nog een poos opgesloten moet blijven om je pootje te laten genezen en daarbuiten huppelt een kleine nieuweling rond.  Lily was gelukkig onderdanig en verdraagzaam genoeg. Dat moest dus wel in orde komen.

Iedereen was stapelgek op Lily. Ze was van niemand bang en zocht parmantig ieders schoot of schouder op om te knuffelen.  Jammer voor jou als je net iets wou gaan doen of zelfs al bezig was.  Maar naast al dat knuffelen horen kleine poesjes ook veel te spelen, toch? Dat deed ze in het begin nog wel. Astor had toffe race-autootjes, en met touwtjes spelen was ook leuk, maar al snel ging Lily alleen nog maar méér slapen en knuffelen. Behalve eten en drinken en haar kattenbak vullen, ging ze niet echt op avontuur. Op haar plekje naast de kachel vond je haar meer en meer. In plaats van lui was ze eigenlijk slaperig, lusteloos en moe.

En toen ging het helemaal mis...


We hebben onze portie dierenleed nu wel gehad hoop ik...

Gisteren namen we afscheid van Lily... Ons kleine poezenprinsesje was 4,5 maand oud, maar zag er amper ouder dan twee maandjes uit. Haar levertje begaf het. Het kleine sukkeltje had hoogstwaarschijnlijk "FIP" (feline infectieuze peritonitis), een mutatie van het coranavirus die al haar organen begon aan te tasten. Annalou en Astor zijn er kapot van. Hun allerliefste knuffeltje moeten afgeven, wat kan er erger zijn? We hebben haar maar anderhalve maand bij ons gehad maar onze kindjes kunnen zich toch niet voorstellen dat ze nu zonder haar verder moeten.


We begraven Lily straks in de tuin, op een plekje dat Annalou gekozen heeft, met een bloem en een foto op de doos die de kindjes zelf beschreven hebben... 

slaapzacht lily... nog een kus van astor die je zo hard mist...

7 commentaren