Geluksvogels

De geluksvogels van het valkeniershof

In het voorjaar trokken we met JAck, ons neefje naar het valkeniershof van Marina Bliek. Deze bijzondere dame houdt behalve van honden ook erg veel van vogels. Omdat ook Jack een geluksvogel was, hij mocht dit jaar immers zijn lentefeest vieren, dachten we dat het leuk was hem de vogels van Marina te laten ontmoeten. Nu moet je weten dat de vogels van Marina, niet de doorsnee zangvogeltjes zijn, die je wel eens op bezoek bij je grootouders ziet... Marina houdt van... roofvogels!

Van vogels houden,  betekent dat je ze natuurlijk niet zomaar in een kooitje opsluit en ze nu en dan een hapje toesteekt. Daar draait het bij Marina ook om: Het lijkt wel of Marina hun taal spreekt: niet alleen lijkt ze met hen te praten, ze vliegt ook met de vogels! Niet op hun rug natuurlijk, maar als Marina de vogels laat vliegen, komen ze bij haar terug... Heel bijzonder om te zien én mee te maken.  Want deze geluksvogels mochten het ook eens proberen:

een beetje valkenier is toch voorzichtig ;-)

Aanvankelijk waren Jack, Annalou en Astor toch een beetje twijfelend... De vogels zijn echt wel groot en indrukwekkend met hun doordringende blik, maar zelfs Astor was algauw verkocht aan de dieren.  Zijn naam betekent natuurlijk niet voor niets HAVIK... En zijn bedje lag altijd al vol uilenknuffeltjes!

Het valkeniershof is echt een aanrader! We werden ontzettend hartelijk ontvangen door Marina en het is eigenlijk wel een magische ervaring!Wie er ook eens heen wil vindt hier de gegevens!

0 commentaren

november evening walk

Er zijn zo van die dagen, guur, koud, nat, kil... je zou het liefst het dekentje op de bank helemaal over je hoofd trekken en je thee zelfs met een rietje drinken, zodat je ook daarvoor niet uit je coconnetje hoeft te komen. Als je op zo'n dag zo een pesthumeur hebt, dat zelfs met warme chocolademelk met karamel niet weg te drinken valt... als zelfs de dubbele regenboog, die je 's morgens zag, je niet kon opvrolijken... Dan moet je jezelf absoluut vermannen, je dikste trui en warmste sjaal aantrekken en een korte herfstwandeling maken bij het mooiste avondlicht waarmee je dan beloond wordt, al is het maar 20 minuutjes én... at the risk of getting soaking wet ;-)

zie jij ook wat ze denken???

0 commentaren

sproetjes

Ik exposeerde dit jaar voor het eerst mijn werk op buren bij kunstenaars... Dit keer laat ik de foto's voor zichzelf spreken

Veel dank aan de modellen: OPhélie, Nanne, Marjolijn, Maud, Helder, Ward, Babette, martijn, june en Annalou

1 commentaren

FOS 209 - Zomerkamp in Chiny

Hij heeft haar zo gemist...

Astor, onze stoere man, maar met zijn peperkoeken hart! Natuurlijk heeft hij ervan genoten: exclusieve aandacht van mama, een voetbalkampje, spelen bij vriendjes zonder dat hij het enthousiasme van zijn zus moet proberen te overtreffen. Hij werd er zowaar creatiever van: spelen met lego zonder bouwplan, want de I-pad, die moest af en toe aan de kant. Maar hoe flink hij de 12 dagen ook aanvatte, de nachten waren lang, zonder bondgenoot op de kamer om de boze dromen weg te lachen... Vooral de laatste dagen kon hij er niet meer omheen: annalou bleef té lang weg!

Daar was ze dan eindelijk...

en dan smelt je moederhart...

Een laatste groet, een laatste knuffel, een laatste afscheid en ze was weer helemaal van ons...

moe, maar voldaan... en met een rugzak vol mooie verhalen.

en obligate vieze nagels en sokken :-)

en ik ben er zeker van: ze is gegroeid de afgelopen 12 dagen...

benieuwd hoelang de liefde zal duren: 2!!    (uren of dagen????)

1 commentaren

Fès

Het lijkt alweer maanden geleden dat we de tijd even stil konden zetten...

Dat gebeurde begin maart in Marokko.  Elk jaar vieren we traditiegetrouw de verjaardag van mijn schoonmama met een citytrip. Iedereen probeert zich daarvoor vrij te maken en we gaan met de hele familie.  Soms lukt het maar heel kort, maar zonder uitzondering doen we allemaal de moeite om toch zeker één gezamenlijke blanco pagina te maken in de agenda's.  Eigenlijk is het een beetje grof om het zo te stellen, want het klinkt nu een beetje alsof dat een geweldige opoffering zou zijn. Eigenlijk zijn dit jaar na jaar al altijd geweldige snoepreisjes geweest. Als het nu gaat om een druilerige regendag in Parijs, de eerste lentekriebel in de Jordaan in Amsterdam of de laatste wintersiddering in Insel-Hombroich of een ondergesneeuwd strand in noord-Frankrijk... Al 13 jaar lang vieren we Oma Mie in een vreemde of minder vreemde stad.  Maar dit jaar was extra speciaal...

Want 60 word je namelijk niet zomaar...

zeker niet als je gezondheid niet steeds je beste bondgenoot is geweest... In dat geval vier je die zestigste verjaardag met héél veel lieve vrienden om je heen, met blauw, je lievelingskleur, met je kinderen en kleinkinderen die je zo koestert, met familie, of ze nu dichtbij of veraf wonen, met brusselse wafels, met pannenkoeken en oorlogstruffels, met wijn maar ook met warme chocolademelk. Je viert het met bloemen, met dromen en wensen, met vrienden van nu en van toen, met vuurkorven, met Jazz, met warmte, thuis...

 

feestig lekkers
feestig lekkers
vriendinnen voor het leven...
vriendinnen voor het leven...

maar ook een beetje in het land van je dromen...

Want na het feest op de dag van de 60ste verjaardag van Mie, van de gekregen cadeautjes en cadeau's, was er ook nog het cadeau dat oma Mie zichzelf en ons gaf: Fès. Enkele weken na het verjaardagsfeest, werden we getrakteerd op de eerste lentezon van 2017, van duizend kleuren en geuren, van een feest voor de zintuigen... Zoveel contrasten, zoveel indrukken, drukke soeks, desolate landschappen, jonge kinderen op het stadsplein, oude vrouwtjes in een grotwoning, zoete muntthee en pittige tajines, simpelweg sprookjesachtig...

Onze Riad bevond zich in het centrum van de medina en op het dakterras genoten we van een prachtig uitzicht...

De leerlooierijen met hun overweldigende kleuren maar ook indringende geur... ;-)

 


terrassen met onwerkelijke kleuren...

Annalou waande zich een prinses uit duizend-en-één-nacht

Astor een lokale voetbalheld op het plein...

Marokko, een land van feeërieke berglandschappen

...Van gestolen koninklijke appelsienen, vergulden poorten, eigenwijze aapjes, nederige berbersvrouwen, ruwe rotsen, zachte kleuren...

 

Een land met zoveel verschillen, maar waar taal geen rol speelt als kinderen met elkaar willen spelen...

 

Beelden om voor altijd te koesteren: mijmerend, verlangend, enthousiast,... kleurrijk Marokko!

Dankjewel Oma Mie voor deze onvergetelijke verrijking!

3 commentaren

grootouderdag

OP 6 maart is het grootouderdag. Op 8 maart is het bovendien vrouwendag. Ik kon me dus geen beter moment kiezen voor het bewerken en posten van deze reeks! Op deze foto's zien jullie zes straffe madammen... lieve zachte meisjes ook, warme vrouwen! Stuk voor stuk zijn deze dames unieke, sterke persoonlijkheden, maar wat hen nog specialer maakt, is de band die ze met elkaar hebben: vier generaties bijzondere vrouwen. Da's een cirkel waar je geen speld tussen krijgt.Ik mocht er eventjes deelgenote van zijn! 

Cecile en Maure (overgrootmoeder en achterkleindochter)
Cecile en Maure (overgrootmoeder en achterkleindochter)

Liese Ghekiere vroeg me deze foto's te maken. Voor later, als herinnering.  Om met een warme blik terug te kijken op de onlosmakelijke band die er is.  Voor zichzelf, voor komende generaties ook. Maar ook om te delen met andere vrouwen.

 

Perenna is namelijk zowat de derde dochter van Liese... Perenna is het centrum waar zij verschillende therapieën en vormingen aanbiedt, voornamelijk op vrouwen gericht. Zelf noemt ze het "in beweging brengen van cirkels". Elke vrouw is immers wie ze is, maar ook de dochter van haar moeder, op haar beurt misschien weer moeder, zus van, vrouw van... Al deze rollen beïnvloedn haar zijn.  Als deze cirkels in beweging komen, kunnen er bijzondere dingen gebeuren. Neem zeker een kijkje op haar website als dit onderwerp je aanspreekt!

Hierboven zie je Liese, met terechte trots samen met haar dochters Maure en Myrthe. Hieronder ook foto's van mama Lieve, zus Sanne, mémé cécile. Viel het je trouwens al op dat al hun namen eindigen op een "E"? Dat is de "E" van Effenaf topmadammen!

Bedankt voor de gastvrijheid en de fijne namiddag, dames! en voor de lekkere éclair achteraf! ;-)

1 commentaren

Lily*

slaapzacht Lily...

Dit is Lily... Lily kwam er na 2 maand vruchteloos zoeken naar onze Olaf, onze ferme, rosse kater (weliswaar gecastreerd).  Die was spoorloos verdwenen op halloween. De kindjes keken ontzettend uit naar de komst van Lily. Hun geluk kon dan ook niet op toen bleek dat dit het liefste, zachtaardigste, knuffelachtigste poesje was, dat we ooit hadden. Haar favoriete plekjes waren de schouder of de schoot of naast of onder de kachel. Een kleine rustige genieter leek het wel...


Het geluk van de kinderen werd nog groter toen we op kerstavond een telefoontje kregen van het asiel in Oostende dat Olaf teruggevonden was! Na twee maand!! Hij had een enorme val gemaakt, dat wel, maar gebroken poot of niet, de kinderen dansten van blijdschap. Ongepland hadden we voortaan 3 poezen. Want ook de oude Gaspard komt na 11 jaar nog stipt zijn brokjes en nu en dan een streeltje vragen...


Vriendjes worden, daar moesten Olaf en Lily nog even in oefenen... Maar dat zou met tijd wel goed komen! Daarvan waren we overtuigd!Het is natuurlijk niet fijn als je na een lange afwezigheid eerst nog een poos opgesloten moet blijven om je pootje te laten genezen en daarbuiten huppelt een kleine nieuweling rond.  Lily was gelukkig onderdanig en verdraagzaam genoeg. Dat moest dus wel in orde komen.

Iedereen was stapelgek op Lily. Ze was van niemand bang en zocht parmantig ieders schoot of schouder op om te knuffelen.  Jammer voor jou als je net iets wou gaan doen of zelfs al bezig was.  Maar naast al dat knuffelen horen kleine poesjes ook veel te spelen, toch? Dat deed ze in het begin nog wel. Astor had toffe race-autootjes, en met touwtjes spelen was ook leuk, maar al snel ging Lily alleen nog maar méér slapen en knuffelen. Behalve eten en drinken en haar kattenbak vullen, ging ze niet echt op avontuur. Op haar plekje naast de kachel vond je haar meer en meer. In plaats van lui was ze eigenlijk slaperig, lusteloos en moe.

En toen ging het helemaal mis...


We hebben onze portie dierenleed nu wel gehad hoop ik...

Gisteren namen we afscheid van Lily... Ons kleine poezenprinsesje was 4,5 maand oud, maar zag er amper ouder dan twee maandjes uit. Haar levertje begaf het. Het kleine sukkeltje had hoogstwaarschijnlijk "FIP" (feline infectieuze peritonitis), een mutatie van het coranavirus die al haar organen begon aan te tasten. Annalou en Astor zijn er kapot van. Hun allerliefste knuffeltje moeten afgeven, wat kan er erger zijn? We hebben haar maar anderhalve maand bij ons gehad maar onze kindjes kunnen zich toch niet voorstellen dat ze nu zonder haar verder moeten.


We begraven Lily straks in de tuin, op een plekje dat Annalou gekozen heeft, met een bloem en een foto op de doos die de kindjes zelf beschreven hebben... 

slaapzacht lily... nog een kus van astor die je zo hard mist...

7 commentaren

Naaikoorts

Af en toe is het weer zover...

dan kom ik er niet meer onderuit... De lokroep van de naaimachine.  Het kan weken duren, maanden zelfs, dan liggen er geknipte patroondelen te wachten in een mand, stofjes smekend om een vorm te krijgen, garen helemaal opgedraaid om in een lange keten van lussen aaneen geregen te worden. In mijn vingers kruipt dan plots een kriebel. Het is een gekende kriebel: nu is het moment daar! Als ik er nu niet aan begin, is het winterseizoen voorbij en is de dochter weer een kledingmaat verder gegroeid. Dat zou pas zonde zijn! Zonde van het stofje dat ik had gekocht: meisjesachtig, met zalmroze bolletjespatroon, met reliëf en een zachte glans .  Een outletstofje van Miss chips dat ik bij mon depot op de kop tikte. Twee zomers geleden al. Ja mijn stofjeskast is nogal uitgebreid en ja, ik heb veel geduld als het daarop aankomt... Ik zie een stofje en dat wacht dan op het perfecte project.  Ik wéét: "hiermee kan ik iets moois maken!" Maar ik weet ook, het kan best nog even duren... Maar geen beter projectje om op te wachten dan de Berlincoat van Straightgrain.  Het jasjespatroon zit zo ingenieus en transparant ineen dat ik er alleen maar lyrisch over kan zijn.

 

 

Zoveel geduld als ik heb om aan een naaiprojectje te beginnen, zo weinig heb ik er om het af te werken! De naaikriebel slaat dan om in naaikoorts. Dan moet dat stuk af! Dan is er geen ruimte in mijn hoofd voor "oei, ik heb de geschikte knopen niet in huis" of "oh, mama, ik heb zin in een smoothie"... Dan rij ik wel snel even naar de veritas (ook al is het al halfzes en zijn de koopjes net gestart- gromgrom) en dan nemen ze maar een potje yoghurt en een stuk fruit en nog een glas fruitsap ook... (ja, eet maar aan het kleine tafeltje bij de TV!!)

 

Gelukkig is de kerstvakantie de koudste: één keertje mee voetballen bij vriestemperaturen kan nog net, maar toch niet elke dag zeker?! En gelukkig heeft de kerstvakantie dit jaar de meeste tinten grijs: echt niet de mooiste dagen om de camera boven te halen... Dus hoera!! De jas geraakte af in de laatste vakantie-uurtjes... En joepie!! Annalou vond hem mooi! Erg mooi... ze was zelfs zo enthousiast dat ze haar berlin de eerste avond ook binnen bij oma en opa niet meteen wou afdoen...

 

 

TRots!!!!


knoopsgat

een van mijn naaidemonen: de laatste kaap om deze berlin te kunnen ronden...

mouwdetail

eenvoudig, sober en elegant zonder teveel fikfak.

sierstiksel en fopzakje

Ik plande eerst nog een paspellintje, maar dat was echt niet nodig!


0 commentaren

eerste blogpost

Ziekjes...

Hier gaan we dan... het eerste fotoblogje op nelle klikt. Het is er eentje uit de persoonlijke sfeer... Een onverwachte ook. Want de laatste week voor de kerstvakantie heb je eigenlijk nog zoveel op je bureaublad liggen dat een zieke zoon niet direct in het schema past.Maar geef toe, als je die vermoeide oogjes ziet, dan moet je de tijd toch even stil zetten? Holderdebolder van het werk teruggekeerd om dit zieke vogeltje, na een blijkbaar nogal spectaculaire maaginhoud-wederkering tijdens de lunch (sorry voor de eetlust van de andere kindjes en sorry voor het ruimwerk aan de toezichthoudende juf- hij kon er echt niks aan doen) van school te halen.  en wat werkt dan helender dan de zetel, de pyjama, een yoghurtje wat afleiding van de tv en de bezorgde blik van de mama (ok, die was wel uitgebreid met haar immer aanwezige camera...guilty as charged) 

p.s. 's anderendaags was Astor genezen hoor...

2 commentaren